Supermoeders bestaan niet

Ik haperde even om als professional op LinkedIn te schrijven over moederschap. Alsof ik zak op de barometer van zakelijk serieus genomen worden. Zo voelt dat een beetje. Het was voor mij een teken dat het júist belangrijk is om het hier wél over te hebben. Het moederschap is een van de mooiste rollen die je als vrouw in het leven vervult en tegelijk ook een van de meest complexe. En schrijven over moederschap is je begeven op glad ijs. Geen rol in de wereld is meer beladen dan de rol van moeder.

Ook vanuit christelijk oogpunt leeft van oudsher de opvatting dat het gezin de hoeksteen van de samenleving is en dat moeders onmisbaar zijn voor kinderen. Het zijn deze aannames die maken dat de rol van moeder en moederschap een enorme druk op vrouwen legt. Er zijn jaren geweest dat ik niet veel op het schoolplein kwam. Zo gebeurde het ook dat ik bij een 10-minuten gesprek een keer moest vragen waar het lokaal van mijn dochter was. De afkeurende blikken waren niet van de lucht en ik realiseerde me dat ik me altijd zou moeten verantwoorden voor mijn keuzes. 

Moeders zijn niet de enige vrouwen die zich moeten verantwoorden voor keuzes. Vraag een gemiddelde dertiger zonder kinderen maar eens hoe vaak zij de vraag heeft gehad waarom ze nog geen kinderen heeft. Of vrouwen die bewust kinderloos zijn, hoe vaak ze zich daar voor hebben moeten verantwoorden. Alsof je als vrouw maar één echt doel in je leven hebt, en dat is moeder worden. Als je dan moeder bent, ben je er eigenlijk nog niet. Dan moet je het namelijk nog ‘goed’ doen. En wat goed is, wordt door anderen bepaald en daar heb je zelf meestal geen weet van. Van het juiste autostoeltje, speentje of draagzak tot aan hoe vaak je overblijfmoeder bent.

Inclusief moederschap

Onze ego gerichte cultuur met haar enorme verwachtingspatroon kweekt onzekere moeders. Die onzekerheid maakt dat moeders hard oordelen over elkaar. Neem de discussie over thuisblijfmoeder en werkende moeders. Het lijkt wel of je altijd een kant moet kiezen. Je bent de luiwammes-thuisblijftut of die egocentrische-carrière bitch. Een beetje meer inclusiviteit toevoegen aan het moederschap zou zoveel schelen. Je vervult als vrouw namelijk veel meer rollen in het leven. De rol van professional, de rol van dochter, de rol van zus, vriendin of partner. Je bent en-en. Dus als ik een zakelijk blog schrijf, dan doe ik dat óók als moeder. En als ik in mijn rol van moeder zit, bijvoorbeeld op het schoolplein, heb ik dat te combineren met de rol van professional. 

Inclusiviteit gaat over onderlinge verbondenheid. Het besef dat je als vrouwen met elkaar verbonden bent. Het vermogen om het leven door te geven schept een band in welke vorm dan ook. Of je nu hebt gebaard of niet. Dat hebben ze in andere culturen, met meer gemeenschapszin veel beter begrepen. Neem de Zuid-Afrikaanse uitdrukking: 

‘It takes a whole village to raise a child.’ Voor mij al jaren een belangrijk motto als het om opvoeden gaat. Ik heb deze quote ooit ergens opgepikt en vaak gebruikt. Diep van binnen voelde ik dat het klopte. Als werkende moeder heb ik al snel moeten leren dat ik niet altijd bij belangrijke momenten kon zijn.

Moeders zijn ook dochters

Als moeder ben je altijd goed genoeg en tegelijkertijd zul je altijd tekortkomingen hebben. Je kunt nooit in alles voorzien en geen moeder op de wereld is perfect. Supermoeders bestaan niet. Uiteindelijk gaan je kinderen in hun volwassen leven hun eigen problemen oplossen. Als volwassene kunnen ze zelf invulling geven aan wat ze als kind tekort zijn gekomen. Net als jij. Want moeders zijn ook dochters. 

Deze maand kun je meerdere posts verwachten over dit thema op instagram @femconnect.nl