Ik wil een tegoedbon voor 2020

December: de maand van terugblikken en vooruitblikken. Met de hele maatschappij op pauze voel ik me eigenlijk nog niet klaar om vooruit te kijken. Ik moet eerst nog loskomen van dit vreemde jaar. Een jaar waarin ik uit comfortabele patronen ben gerukt en me continu moest aanpassen. December is ook de maand van de lijstjes, dus om los te komen heb ik besloten maar eens een lijstje te maken van dit jaar. Een lijstje van alle dingen waar ik mezelf een tegoedbon voor geef

Niet alles is uit te stellen

In mijn lijstje staan dingen die allemaal anders zijn gelopen of niet zijn doorgegaan. Dat zijn er nogal wat. Niet alles uit dat lijstje is ‘tegoedbonwaardig’. Sommige dingen gaan gewoon niet meer gebeuren. Niet alles valt uit te stellen naar 2021. We zullen dus dingen moeten loslaten. Een diploma-uitreiking kan je niet uitstellen. Je 50e verjaardag kan je niet uitstellen. En volgend jaar 50+1 vieren klinkt heel optimistisch, maar feit blijft dat het je 50e verjaardag niet meer is. Dat moeten we accepteren en loslaten. Er bestaan veel goedbedoelde adviezen over loslaten. Over dat het gaat over herkennen, erkennen en aanvaarden bijvoorbeeld. Loslaten is toestaan, zeg ik vaak tegen mijn coachees. Toestaan dat je verdriet, pijn, teleurstelling of boosheid voelt. Loslaten is jezelf dus ook toestaan om te balen dat je geen verjaardag hebt kunnen vieren.

Het is best moeilijk om los te laten als we nog zo in ‘vasthoud-modus’ zitten. Zelfs evenementen voor begin 2021 worden alweer doorgeschoven naar 2022. Of je maar zo vriendelijk wil zijn om niet je geld terug te vragen en de organisatie wil blijven steunen. Er wordt de laatste tijd vaker een dringend appèl op onze loyaliteit en vasthoudend vermogen gedaan. Nu ben ik heel vasthoudend als het moet, maar de keerzijde van vasthouden is niet willen loslaten. Ik merk nu er een beroep wordt gedaan om langer vast te houden ik mijzelf de vraag moet stellen: wil ik vasthouden of wil ik niet loslaten?

Vasthouden en loslaten

Wat ik in ieder geval wil vasthouden is mijn missie om vrouwen hun eigen pad te laten bewandelen, ondanks dat de manier waarop niet kon gaan zoals ik gepland had. Wat ik ook wil vasthouden is het vermogen om aan te passen en van niets weer iets te maken.

Alles wat ik los wil laten is natuurlijk lastiger. Ik heb het afgelopen jaar in verschillende rollen meegedraaid in zorgorganisaties die moesten omgaan met het virus. Daar heb ik gezien hoe moeilijk het is om los te laten wat je kent. Je openstellen voor andere werkwijzen, behandelingen. Niet kunnen varen op je kennis, omdat er een nieuw virus is dat alles op zijn kop zet. Ook heb ik zoveel dingen níet kunnen doen. Of niet op míjn manier. Ik stond erbij en keek ernaar. Voor mijn gevoel blijven we zitten met een jaar dat niet af is. Ik vind dat ‘aanvaarden’ dus maar niks. Alles komt in de weerstand als ik me maar passief ergens bij neer moet leggen. Hierin ben ik niet alleen, weet ik.

Nieuwe bronnen van geluk

Ik kwam de quote ‘Never waste a good crisis’, van Winston Churchill tegen. De beste innovaties en ideeën komen voort uit tijden van grote crisis als bijvoorbeeld oorlogen, economische crisis of door gezondheidscrisis als een pandemie. In tijden van crisis worden mensen vindingrijk en creatief. Which reminds me: er zijn ook veel dingen wél gelukt dit jaar. Dat de manier waarop niet was zoals wij hadden gewild is wat het is. En je mag balen van die vervelende veroorzaker waardoor we steeds moesten bijschaven en bijstellen. Sta dat maar toe. Aanpassen en bijschaven brengt ook weer nieuwe verbindingen en kansen.

Ik steek een sterretje aan op 31 december en neem afscheid van een paar dromen van 2020. En voor alles wat niet door kon gaan maar wat ik ECHT wil vasthouden geef ik mezelf een tegoedbon. Ik deel dat lijstje hieronder met je en nodig je uit om in de comments aan te vullen met de dingen die voor jou niet door konden gaan. Sta jezelf toe om er nog één keer goed van te balen dat het niet door kon gaan en geef jezelf er dan een tegoedbon voor.